Het wachten was nu op de baron...

De eerste officiële plichtpleging buiten de deur was de bekendmaking van de baron van het Ginneken. Voor mij was het ook de eerste keer dat ik plaats mocht nemen in de Sanseveri-bus. Je lacht je krom: een eigen zitplaats voor prins en joffers, keurig afgewerkt met groenwitte bekleding. Daar zit je dan 'prinsheerlijk' te kijken naar het gepeupel in hun autootjes... Ik weet nu hoe de koningin in de gouden koets zich ongeveer moet voelen. Maar goed wij dwalen af. Wij werden op de Ginnekenmarkt ontvangen door Pim van Ginneken die er weer een mooi verhaal van maakte. En toen even later prins Dionysos van het Kielegat en prins Adrianos uit Giegeldonk ook het podium betraden, zat de stemming er meteen in. Gelijk viel mij de gemoedelijke sfeer op tussen al die hoogheden en hun gevolgen.

Het wachten was nu op de baron. Deze werd even later ten tonele gevoerd in een soort dichte rolcontainer. De hoogte van dat ding verraadde al dat het geen klein manneke moest zijn! Enige minuten later stond hij daar: baron Arthur. Een boom van een vent, vriendelijk en duidelijk helemaal klaar voor zijn derde ambtstermijn. Het eerste wat de baron deed was even stilstaan bij het overlijden van drie oudbaronnen. Pieter Oomen, Anton Feskens en Jan van den Bilt kregen postuum een daverend applaus voor hun bewezen diensten voor het Ginneken.

Eenmaal binnen in de achterzaal van Boerke Verschuren mocht ´t Aogje het spits afbijten. Mijn openingszin was meteen raak: "Mijnheer baron Arthur le Grande Savoureur des Poissons Orange et des Bièrres Aqueux le Dernièrre du Moment..." Een maandenlange studie op deze onmogelijke naam wierp nu zijn vruchten af. Na een klinkend applaus flapte ik er van de zenuwen ook nog: "1-0!" uit. En toen mijnheer baron er wat later zelf niet aan uit kwam, liet hij me het kunstje nog een keer doen: "2-0!" Het gejuich van de Aogse ploeg was niet van de lucht en een betere vuurdoop in ´ut buitelaand´ had ik me niet kunnen wensen.