Het familiebal op zaterdag is een gezellige aangelegenheid waar tout Princenhage met de kinders op af komt. Handig om verwaterde contacten weer wat aan te halen: "Goh, wa zijn jouw brakke toch grôôt geworre!" Een erg leuk onderdeel van dit feest is de traditionele spekpolonaise, waarbij de kinderen een grote spek in de klamme handjes gedrukt krijgen. Ook het fotootje met de prins voor de allerkleinsten is een vast onderdeel van dit bal, de gemiddelde leeftijd van de gelukkigen ligt nu op ongeveer 3 weken.
Helaas moet je als prins rond half 5 de feestelijkheden verlaten voor een andere activiteit: 'Het gelag der vorsten'. Hier wordt, middels een carnavaleske driekamp, bepaald wie de voorzittershamer van het 'Gelag' het komende jaar mag dragen. Er moest deze keer een varken gemaakt worden van klei en dat viel nog niet mee. De baron boetseerde iets wat het midden hield tussen het monster van Loch Ness en het kunstwerk op de Vlaszak. Mijn Kielegatse confrère Dionysos maakte een voorwerp met een graad van abstractie waar zelfs een keurslager met de beste wil van de wereld geen varken meer in zou kunnen ontdekken. Ik deed het eerlijk gezegd niet zo slecht maar heb een beetje gesjoemeld en zo ging het voorzitterschap dus toch naar het Kielegat.
Na het eten, frietje stoofvlees bij mijn moedertje thuis, bezochten we het Limonadebal en het Discobal. En hier was ik toch wel wat nerveus voor: "Zitten die kids wel op ons te wachten jongens?" Het antwoord is: ja. Op het Limonadebal dien je op weg naar het podium te 'Haaj-Faajven' * met de hopsende jeugd en als je daar de tijd voor neemt kun je echt niet meer stuk bij dat grut. "Echt mevrouw, ze zijn zo lief." Na de polonaise en wat onderscheidingen gingen we naar de Posthoorn voor het Discobal. Van tevoren hadden ze me gewaarschuwd dat het misschien wat tegen kon vallen. Eigenwijs als ik ben heb ik alle waarschuwingen naast me neer gelegd en ben ik 'blanco' naar binnen gestapt. Vrijwel meteen had ik in de smiezen dat die kids niet op hoempamuziek zaten te wachten en daarom gaf ik de Bielopers vrijaf en liet de DJ's hun werk doen. Dat werd gewaardeerd en wij kregen als dank een demonstratie van het bij de jeugd zo populaire 'schuren'. In een rij zo dicht mogelijk tegen elkaar aan staan en vervolgens lambada-achtige bewegingen maken. Ook de Bielopers en de ministers kregen een spoedcursus. En dat zou hen later op de avond nog goed van pas komen.
Het volgende onderdeel van onze toernee was een bezoek aan de Sam-Sam soos. Een feest voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapten. Ook hier werd, mede door het enthousiasme van de aanwezigen, de tent weer helemaal op zijn kop gezet. Uiteraard kreeg ik als prins de nodige onderscheidingen om gehangen en mocht ik er ook drie uitreiken. In de bus had ik de genomineerden uit het hoofd geleerd en vanaf dat moment was ik meteen van die rare kladbriefjes af.
Vanuit de Blaker als een haas naar zaal Vianden in het Ginneken voor een bezoek aan de baron. Ondanks de rust in de zaal werd het toch ook hier een groot feest. De baron gaf mij een persoonlijke onderscheiding als dank voor de fijne samenwerking en kreeg uiteraard uit 't Aogje ook een kado. Een stoel. De baron heeft in de regel namelijk de gewoonte om vanuit een luie stoel, liefst met een knots van een sigaar, het feest gade te slaan. 't Aogje had hiervoor speciaal een stoel gemaakt die van alle gemakken was voorzien. Een parasol, een houder voor de asbak enz. enz. Echter net voordat de stoel het podium op werd gehesen, was een minister, die het ding nog even uit wilde proberen, er finaal doorheen gezakt. Lijkbleek siste deze nijvere ambtenaar mij toe: "Zorg alsjeblieft dat ie d'r niet op gaat zitten!!"
Het laatste onderdeel van de drukke zaterdag was het 'Ge kekt oew oge uit bal' in onze eigen Koe. Gek, maar daar binnen komen voelt steeds weer als een warme deken. Je ervaart dat echt als 'thuiskomen'. Alle bekende gezichten zijn er en je weet eigenlijk op voorhand al dat het een geweldig feest gaat worden. De Bielopers gaan nog een keer helemaal los, de ministers brengen het bij de jeugd geleerde 'schuren' nog eens in de praktijk en uiteraard is het feestje niet voorbij voordat de Sanseveria nog een keer gezongen is. Het is ook gevaarlijk, want je zou het liefst tot het einde blijven. Dat gaat jammer genoeg niet want de zondag zit er al weer aan te komen. En ook daar heb je alle energie voor nodig.
* Haaj-Faajven = begroeten middels de High-Five
Foto's: Bas Maalcke voor CC 't Aogje
0 reacties:
Een reactie plaatsen